Natuurlijk is het best mogelijk om als overheid zelf kranten, radio en tvzenders in de lucht te houden, maar door het censuur-stempel dat hierop rust zullen mensen er nooit in grote getale gebruik van maken.
Dus moet er gebruik worden gemaakt van de bestaande infrastructuur.
Een welhaast onmogelijke zaak, zo lijkt het, want er zijn tientallen, zo niet honderden, misschien
zelfs wel duizenden nieuwsbronnen waaruit de achterban zijn of haar nieuws over de oorlog betrekt, met al die 'nieuwsmakers' verbonden sluiten is onmogelijk.
Dus zoeken we het een stapje hoger op de ladder.
Het is je misschien nog niet opgevallen, maar veel nieuwsbronnen verwijzen naar elkaar of schrijven elkaars berichten, maar in elk geval zijn ze zelf niet naar dit nieuws op zoek gegaan.
Al het nieuws dat een gemiddelde mens hoort of ziet is afkomstig van een persburo.
Daarvan zijn er relatief gezien niet zoveel. Aldus wordt duidelijk dat met die persburo's een goede relatie kan worden aangegaan en onderhouden. Zodat zij altijd van de waarheid mbt de oorlog op de hoogte worden gebracht en dat ze in ruil daarvoor alle persberichten verspreiden die we uitbrengen. Naast de relatie met persburo's kan je ook gaan zoeken naar medestanders in opinie tv-programma's. Die hoeven echt geen hele verhalen te houden in hun programma, maar ze kunnen als gespreksleidier best wel een beetje onze kant kiezen.
Tenslotte is er nog een groep van bekende en minder bekende Nederlanders die met name gedurende de oorlog af en toe ergens 'iets zeggen', dat geheel in lijn met ons eigen beleid ligt.
Om de boodschap over te brengen kun je een persburo aangeven dat je ook precisie-bommen hebt. We laten een voorlichter ergens zeggen dat er veel van die dingen worden ingezet en we laten een nieuwsmaker of talkshow-gast schatten dat wel 90% van alle bommen een precisie bom is....... Mensen onthouden vooral de laatste informatie die ze horen, dus zal de gewone man gaan denken dat al 90% van alle gegooide bommen in de oorlog, precisie-bommen zijn.
Waarom werken die persburo's, nieuwsmakers, journalisten zo graag mee ?
Ze doen dat voor volk en vaderland.
Uit vaderlandsliefde.
De meeste.
Een paar.
Enkelen.
De rest valt onder het GSM protocol.
GSM staat voor Geld, Sex en Macht. De welhaast heilige drie-eenheid waaraan
de meeste mensen een tekort hebben, soms van éen element, soms van de combinatie.
Dus helpen we mensen die volgens ons belangrijk zijn een handje op deze gebieden.
(Omgekeerd kan je ze juist door dat gebruik van GSM, ze ermee chanteren in andere situties, mocht dat nodig wof wenselijk zijn, maar liever niet, want zo gaan we in een beschaafd land niet met elkaar om.)
Welke reden ze ook kiezen,
mensen, hoofdredacteuren, beleidsmakers, verslaggevers, onderzoekers,
uiteindelijk krijgen we een gegarandeerde veilige relatie.
Het spreekt natuurlijk voor zich dat persburo's, voorlichters en nieuwsmakers die niet met ons meewerken, in andere situaties voortaan ook niet meer hoeven te rekenen op onze medewerking.
Dus als er weer eens een koninklijk huwlijk of iets dergelijks is, vergeten we de perskaarten op tijd te sturen. Persburo's halen we sowieso ook gelijk van alle mailinglijsten met persberichten af.
Desnoods claimen we copyright op berichten die zij publiceren, dat wil zeggen, we laten iemand dat copyright claimen. Tussen alle 'rare' berichten die een nieuwsmedium publiceert zal ons 'lokkertje' niet opvallen. (vb. Kameel met drie bulten geboren in X, bla blah blah, dan claim je het geheel als fictieverhaal, vertel je in een advertentie in alle andere kranten dat de bewuste krant zonder toestemming dat fictieve verhaal heeft overgenomen en ook nog als realiteit heeft gebracht...)
Bij journalisten die echt moeilijk doen (gebazel over onafhankelijkheid, vrije mening),
houden we een beetje in de gaten waar naartoe ze reizen en bellen naar die bestemming met de mededeling dat dit iemand is om 'in de gaten te houden'
....dankbare gezichten bij onze buitenlandse douane's.
Maar internet dan ?
Iedereen kan toch.....?
Iedereen kan van alles publiceren , maar dat wordt ofwel door niemand gelezen of toevalligerwijs wordt die site regelmatig gehackt, per ongeluk de homepage-map gewist Het is zelfs mogelijk dat iedereen een 'pagina niet gevonden'-bericht krijgt, behalve de eigenaar van de site.....
En nog iets specifieker over internet en dan vooral de schaduwzijde.
De gemiddelde gebruiker heeft geen flauw idee hoe internet werkt.
Hij leest z'n email, surft tevergeefs wat naar pornosites en download eens een muziekje.
Hij heeft wel een gehoord van hackers, maar hoe dat nu werkelijk in zijn werk gaat zal volledig aan zijn aandacht ontsnappen.
Dus kan je regelmatig beweren dat bv sites door hackers zijn aagevallen, soms gingen er wel 10.000 computers plat en.....en.......en verder niks inderdaad. Elke computer loopt wel eens vast.
Gewoon even uitzetten en opnieuw aanzetten en het werkt weer.
Hoe meer computers plat gaan, hoe groter de groep aanvallende hackers is......denkt Jan Modaal.
Het suggereert een georganiseerd verzet, welliswar digitaal, maar evengoed verzet, het suggereert echte schade......en je kan het zelfs terrorisme noemen, maar helemaal niemand stoort zich eraan als een website 10 minuten onbereikbaar is, of een uur, week, jaar....
Regelmatig verwijs je ook naar inmiddels veranderde website-lokaties (url's).
Je haalt ze aan als ware het serieuze nieuwsbronnen.
Doordat iedereen alles vrij op internet kan zetten zullen wij alle publicaties van de vijand gedaan
op internet meteen in twijfel trekken en zo nodig aan de kaak stellen.
Het spreekt natuurlijk voor zich dat deze betrouwbaarheids-testen niet tijdens de oorlog plaats vinden, maar op een (veel) eerder tijdstip.
Bovendien bestaat er voor alle betrokkenen geen enkele reden om zich tegen ons te keren, wij spreken immers alleen de waarheid. Wij geven de enige waarheid. Altijd.
Niet een bepaalde boodschap overtuigt, maar het feit dat er geen ontsnappen mogelijk lijkt, als het om onze boodschap gaat.
Als je de wereld wilt uitleggen wat je doet, waar je het doet, hoe je het doet, met wie je het doet en waarom je het doet, dan is een goed contact met de media onontbeerlijk. Media die er desalniettemin voor kiezen om onze ware persberichten niet te plaatsen, hoeven voortaan ook niet meer op onze hulp te rekenen.