Om te beginnen geef je maar weinig beelden vrij en ook geef je minder persberichten uit
en daarin staat kwalitatief ook minder informatie.
Dit zorgt ervoor dat nieuwszenders en kranten het kleine beetje beschikbare nieuws gaan herhalen, want ze moeten immers tv-minuten en kolommen vullen.
De beelden en persberichten die je nog uitgeeft bevatten nooit operationele beelden, dus je kan niet zien welke eenheid, waar gestationeerd is en op wie ze schieten. Dit heeft een simpele achtergrond, de vijand heeft ook tv, dus zou zo alle posities van ons leger kunnen zien.
Inderdaad een hele duidelijke reden, maar dit heeft tot gevolg dat de beelden die je dan volkomen contextloos vrijgeeft eigenlijk niets laten zien, ja zelfs 'saai' zijn.
Dit steeds herhalen van saai nieuws zorgt ervoor dat een grote groep mensen de oorlog de rug toe keert, met als motivatie dat ze het allemaal heel erg vinden, maar er toch niks aan kunnen veranderen en dat het geen zin heeft om ernaar te kijken, want er is toch nooit nieuws.
Het aardige is dat deze mensen helemaal genoeg hebben van de oorlog, dus niet meer kijken, luisteren of erover lezen.
Dit proces van minder informatie vrijgeven kan je volhouden tot het moment dat media dingen gaan roepen als "Situatie stad X stabiel", of soldaten roepen eensgezind "wij zijn nog niet moe", of
"in verband met aanvoerproblemen, komt er nu een gevechtspauze van een week"
Op het slagveld krijg je zo meer bewegingsvrijheid, meer tijd eigenlijk.
Zo laat je langzaam de oorlog als media-hoogtepunt van het jaar, terugzakken tot naar
'die kennelijk noodzakelijke' tien minuten in het journaal.
Deze situatie duurt totdat het elk moment kan gebeuren...., totdat we dus winnaar van de oorlog worden. En dan doen we precies het omgekeerde, dus meer beeld, veel beelden, mooie beelden met diepgaande achtergrondverhalen, en op internet te volgen verrichtingen van helicopters en tanks,
een 'experimentele website' die de exacte locatie van een paar commando's aangeeft, dagboekfragmenten van een soldaat, verslaggeving van de happy few journalisten die mee mochten naar het front.
En dan worden de tien minuten in het journaal weer langzaam een belangrijk verhaal, en komt er meer aandacht en versturen we weer bergen persberichten vol waarheid. zodat uiteindelijk de hele wereld getuige kan zijn van de definitieve ondergang van de vijand.
Iedereen kan en mag het zien en vele camera's doen hun werk, als het laatste symbool van
de vijand wordt vernield.